Szczegóły produktu

Troxerutyna jest półsyntetycznym pochodną flawonoidu klasyfikowaną jako hydroksyetylo-rutozyd, występującą jako żółty do jasnobrązowego kryształowego proszku.  Ten bioaktywny związek ma wzór chemiczny C33H42O19 i masę cząsteczkową 742,68 g/mol, składając się z szkieletu kwercetyny zmodyfikowanego grupami rutinozydowymi i hydroksyetylenowymi.  Związek wykazuje umiarkowaną rozpuszczalność w wodzie, która wzrasta wraz z temperaturą i pH, a jednocześnie wykazuje dobrą rozpuszczalność w polarnych rozpuszczalnikach organicznych, takich jak etanol i dimetylosulfotlenek.  Troxerutyna wykazuje stabilność w normalnych warunkach przechowywania, gdy jest chroniona przed światłem i wilgocią, z optymalną stabilnością obserwowaną w temperaturach poniżej 25°C.  Charakterystyka analityczna zazwyczaj obejmuje HPLC z detekcją UV przy 257 nm i 350 nm, pokazując charakterystyczne szczyty absorpcyjne związków flawonoidowych.  Materiał farmaceutyczny klasy zawiera ≥95% czystości, z rygorystyczną kontrolą substancji pokrewnych, w tym kwercetyny (≤1,0%) i rutyny (≤2,0%).  Struktura krystaliczna charakteryzuje się wieloma grupami hydroksylowymi fenolowymi, które przyczyniają się zarówno do jej właściwości przeciwutleniających, jak i profilu rozpuszczalności zależnego od pH.  Wartość log P związku wynosząca około 1,5 wskazuje na umiarkowaną lipofilowość, wpływając na jego przepuszczalność przez błony.

Zastosowanie i funkcja

Troxerutyna działa głównie jako środek wenoaktywny i poprawiający mikrokrążenie poprzez wiele mechanizmów, w tym neutralizację wolnych rodników, hamowanie mediatorów zapalnych oraz redukcję przepuszczalności kapilar. Ta wieloaspektowa aktywność czyni ją klinicznie cenną w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej, hemoroidów i żylaków przy typowych dawkach doustnych wynoszących 300-600 mg trzy razy dziennie. Związek ten wykazuje szczególną skuteczność w mikroangiopatii cukrzycowej, chroniąc komórki śródbłonka przed uszkodzeniami wywołanymi hiperglikemią dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym i przeciwzapalnym. W okulistyce, preparaty troxerutyny stosuje się w leczeniu zamknięcia żyły siatkówkowej i retinopatii cukrzycowej, poprawiając przepływ krwi w siatkówce i redukując wyciek naczyniowy. Zdolność związku do stabilizacji błon lizosomalnych i hamowania aktywności hialuronidazy przyczynia się do jego działania przeciwobrzękowego w przypadku obrzęków pooperacyjnych i pourazowych. Dodatkowe zastosowania obejmują neuroprotekcję przed udarem niedokrwiennym i upośledzeniem poznawczym dzięki jego zdolności do przenikania przez barierę krew-mózg oraz działaniu ochronnemu na mitochondria. Korzystny profil bezpieczeństwa troxerutyny, z rzadko zgłaszanymi działaniami niepożądanymi przy terapeutycznych dawkach, doprowadził do jej szerokiego stosowania w długoterminowym zarządzaniu zdrowiem naczyniowym. Nowe badania sugerują potencjalne zastosowania w zapobieganiu toksyczności naczyniowej wywołanej chemioterapią oraz jako adiuwant w zarządzaniu zespołem metabolicznym dzięki jej działaniu modulującemu lipidy i zwiększającemu wrażliwość na insulinę. Synergiczne działanie związku z innymi flawonoidami zwiększa jego wartość terapeutyczną w złożonych zaburzeniach naczyniowych.